Öyle Bir Merkez Yok

"Merkezimi bulmam lazım!” Dostlar, üzgünüm ama öyle bir merkez yok.


Kötü şeyler olurken zor duyguların yükü altında kalmamamız için kendimize bakmamız gerektiği söylenir. Yoga, meditasyon, yürüyüş yapabiliriz. “Önce” kendimize bakarız.


Bu önermeye hak vermeyi istesem de içinde ters bir şeyler olduğunun farkındayım. Kendimize bakmanın yanlış ya da bencilce bir şey olduğunu iddia etmiyorum. Sadece neden bunun o hamkaranlık duyguyu hissetmeyi engelleyici ve izole bir eylem olması gerektiği konusunda şüphelerim var.


Kendimiz ve bize benzeyenler dışındakileri arkamızda bırakıp meditasyonda oturduğumuzda gerçekte nereye gideriz? Hiç bakmaz isek, utançtan, suçluluktan kurtulabilir miyiz?


Hepimiz öyle ya da böyle büyük sistemlerin gözle görünmezlikleriyle büyük baskıları altındayız. Fakat bir kısmımız aynı zamanda ayrıcalıklar gemisindeyiz. Bombaların, silahların, altında; tek kişilik hücrelerin içinde; büyük büyük göçleri taşıyan denizlerin üzerinde değil de burada, ekranların karşısında olmamız bizim s