İkinci Defter

Birkaç gün önce çektiğim fotoğraflara bakarken çiftliğe ilk geldiğim seneyi, manzaraya ilk baktığım anı hatırladım. Zihin gücü budur bence, hatırlamaktır.


2008 haziranına gidiyoruz.


Kendimi Fethiye'de buldum. Çocukluğumun bütün tatillerinin geçtiği yerde. Ölenlerin hayatta olduğu.


Düşündüğüm an kafamın içinde çocuklarla dolu kocaman bir sokak canlanır. Yol hep 12 saat sürer. Dizlerimi ön koltuğa yaslarım. Başımı cama. Şehre yaklaşan yollarda heyecanlanırım. Yazgülü yanımdadır. Zeytin ağaçları, eve varan uzun sokak, pencelerinde tanıdık yüzler, hepsi oradadır. Teker teker herkesi hatırlarım, arkadaşlarım evlerinin önünde dururken belirirler hafızamda. Birer rüya insanıymış gibi, ama epey gerçek. Güllerin, kızarmış ekmeğin, denizin kokusunu alırım.


O yaz öyle olmadı. Otobüs beni, Fethiye’nin bilmediğim bir vadisine attı.