Hatıra Ormanları

Lisedeyim. Her gün otobüsle Taksim Meydanı’na geliyorum. İstiklal Caddesi’ni yürüyüp yolun sonundaki sokakta gizlenen okula varıyorum. Her gün aynı insanları görüyorum. Dükkan önlerini süpürüyorlar, bir yerlere yetişiyorlar, havaya bakıp yürüyorlar. Kendimce isimleri, hikayeleri var.


Hem önceleri İstiklal’de ağaçlar da var. Yolun orta yerinde dizilmişler, şehrin göbeğinde bir yeni orman gibi. Kaldırımlardan sonra ağaçları da söktülerdi. Kökü olan ya da bize zemin olan şeyleri yani, söktüler. Tek tek.

.

.


“Ben şehir insanı değilim” dedim dün Şeyma'ya. Sonra düşündüm de, bir “köy” ya da “küçük yer” insanı olmanın karşısında bir şey olarak demedim bunu. Benim şehirle bağım şehrin gerisinde kalmış sanki. Söküldükçe sökülen şeylerde kalmış.


Duyan da bakla tarlalarını, üzüm bağlarını filan gördüm sanır. Ama bizim jenerasyon da epey bir yı