“Söyle bana teyze. Bir yazarda olması gereken tek şey nedir? “Söyleyeyim,” der hayal gücü. “Bir yazarda olması gereken tek şey taşak değil. Ne de çocuktan arınmış bir mekân […] Yazarda olması gereken tek şey bir kalem ve bir miktar da kâğıttır. Bu yeterli. Yeter ki, o kalemin ve kâğıt üzerinde yazdıklarının tek sorumlusunun yalnız ve yalnızca kendisinin olduğunu bilsin. Bir başka deyişle, özgür olduğunu bilsin. Tam özgür olmadığını. Hiçbir zaman tam özgür olmadığını. Belki çok kısmen. Belki...

Ling Chao ve babası, pazardan dönmektedir. Baba takılıp düşer. Kızı da onun yanına düşer. "Ne yapıyorsun?" der baba. "Düştün ve ben de yardım ediyorum," der kızı. Baba etrafına bakar: "Neyse ki kimse görmedi." Gospodinov’un Bahçıvan ve Ölüm'ü ile Marianne Brooker’ın Eşikler'inin gücü, ölümü ve kaybı işlemelerinde değil, bu "yanına düşme" hâlini işaret etmelerinde sanki. Düştün ve ben de yardım ediyorum. Çocuk - ebeveyn ilişkisi dikey bir çizgi izliyor. Büyüyen ve büyüten arasında temelden...

Geçenlerde soğuk desen soğuk değil, yağmur desen yağmur değil bir İstanbul havasında, İstanbulin Sohbetler’in ilkine gittik. Söyleşinin sonunda Banu Uçak sordu: “İstanbulin şeyler nedir sizce?” Şehir hatları vapurları, kediler, martılar, erguvanlar, çınarlar... Çıkışta arkadaşlarla ayaküstü lafladık. Bir bira içsek iyiydi ama saate baktım, zaman yok. Kendimi sokağa attım. Dar kaldırımlar. Şişhane’den metro, oradan Marmaray. Merdivenlerden çıkarken bir kadın telefonda “gerizekalının biri...